Saz Ai — Қыршын кеткен құлыным

Ақ мараланың сағыну мен өтеді, жүрек мұңын ешкім де сезбеді.
Он алты жас — арманыңа толы шақ, әсеттеген ботам еді, ереді.
Бірінші маусым өмірге келген күн,
Балалықтың гүледі сенің күлкің.
Он алтыншы көктемге жетпей қыршын,
Жылап қалды артында сенің жұртың.
Қыршын кеттің, куланы жоқ сенің еш жазығың,
Ана жүрек сыздайды, өшпес болып сағының.
Кінбе болам деген арман еткен ередім, періште боп көкте жүр,
Біз сағынған іс етім.
Дәулед әке үнсіз қарап қалады, жанарында баласының арманы.
Үйдің үлкені, апасының баласы, үшін ісін сағындырып қалды.
Диас Санжар мирас деп іздейді, ағасының ізін жүріп сезбейді.
Керек деген елінің бір ұланы, жүректерде мәңгі өмір сүреді.
Қыршын кеттің, куланы жоқ сенің еш жазығың,
Ерек ескен сол сәтте, қорғап қалдың досыңды.
Қашындар деп өзің қалып, ерлігіңді көрсеттің,
Жас жүрегің тоқтағанда бір әулетті өксеттің.
Он бірінші сыныпта оқып едім, ентхана қалған еді күткенім.
Болашаққа жол ашатын арманың,
Кенет түсті жауыздардың кеткені.
Ақ мараланың дуға қылып жүреді,
Әсетім деп жүрекпенен сүйеді.
Он алты жас — қысқа болған ғұмырың,
Аспандағы жұлдыз болып жанады.
Үйің тыныш болсын, ботам әсет, арманыңды Алла өзі қабыл ет.
Анаң-әкең бауырларың күтеді, жәннаттағы түрде,
Күліп қарсы ал деп.