Saz Ai — Тихон ағам қашан келеді

Тихон тайым, әжеміздің тұңғышы, үйіміздің қуанышы едің.
Сен кеткен соң, бір үйдің шамы сөнгендей болды.
Күнде кешке күтеді сені, исонай,
Телефоның құшақта күнсіз жылайдай.
Тәте-тихон ағам неге алмай жатыр?
Деп сұрайды қайта-қайта, қинай-қинай.
Телефоны сөніп қалған деген бізбіз,
Шындықты айтуға да батпаймыз біз.
Жаңа айфон алып беріңдер оған, сонда сөйлесемін ғой,
Дейді Сәби.
Тихон ағам, қашан келесің үйге?
Исонайын қарап жүр күнде жолға,
Сағындым деп жастығын құшақтайды.
Жауап таппай жылайды түнде ғана.
Тихон ағам, қайдасың, қатшы бір?
Сені күтіп шаршады кішкентай жүрек.
Исонайдың күз жасы тамған сайын, сағынышы барады,
Өртеніп жүрек.
Тәте енді жарысқа жібермеймін, өзім бірге барамын,
Еріп жүрейін.
Жібермесең, қашып кетің Тихон жаққа.
Ағамды алып қайтамын, дейді кейін.
Көп күн болды, неге әлі келмей жатыр?
Неге бізге хабарласып сөйлемей жатыр?
Бір сұрақтың жауабы назар боп қалған.
Исонайдың жүрегі сені ойлап жатыр.
Тихон ағам, қашан келесің үйге?
Исонайын қарап жүр күнде жолға,
Сағындым деп жастығын құшақтайды.
Жауап таппай жылайды түнде ғана.
Тихон ағам, қайдасың, қатшы бір?
Сені күтіп шаршады кішкентай жүрек.
Исонайдың күз жасы тамған сайын, сағынышы барады,
Өртеніп жүрек.
Тәте, неге жылайсың?
Дейді кейде аңдамай.
Неге 16 жаста періште боп қалдың?
Деп.
Сол сұрақтан тас еді әже жүрек, ана жүрек.
Жауап іздеп түндер бойы жылайдың сіз барып жүрек.
Тихон ағам шаршаған шығар бәлкім,
Мен қыдықтап зарядтап жіберетін едім.
Құшақтасып жатушы едік күнде бірге,
Сол күндерді қайтарып берші дедім.
Исонайын күтіп жүр әлі сені,
Кіріп келердей болып әрбір түні.
Әженіңгі бекеті, тең рима болып,
Сағынышпен еске аламыз әр күні.
Тихон дайым, сен жүректен кеткен жоқсың,
Исонайымның сағынышында.
Әженің көз жасында, тәтең риманың мұңында мәңгі тірісің.