Saz Ai — Тихон тайым

Тыхан тайым,
Сен кеткен күннен бері үйдің жабық бәсеңді қалғандай.
Тихон тайым,
Еркелетіп шақырған сол дауыс енді үй ішінде жаңғырық боп қалғандай.
Кеше ғана күліп жүрген бала едің,
Бүгін суретіңе қарап жылаймын үзімсіз.
Әжең менгүбекетінде ұйықтай алмайды,
Қарағым-ай деп жастығын құшақтайды.
Атаң әбдіғазы сыртқа білдірмесе де, іштей түсініп,
Қабырғасы қайысады.
Біз сені дөстемесін деп жасырдық,
Тырнағыңның ұшын тигізбей өсірдік.
Бір фотонды қимай сақтап жүргенде,
Тағдыр бізді сұрамай алып кетті.
Тихон тайым, сағынышым жүректі өртейді,
Үй іші сен кеткен соң өзгерді.
Кеш батса болды, бәріміз үзімсіз біз,
Әр бөлмеде жылап жүрген бір жанбыз.
Томпиде біздейді достарың орда деп сағынады жандары,
Ал біз үшін сен әлі тірідейсің,
Жүрегімізден ешқашан кетпейсің.
Рима тәтең есікке қарап қалады,
Қазір көріп келер деп үміттенеді.
Ерлан көкенің сіз ғана төмен қарап,
Жүрегіндегі сағынышын жасырады.
Мәриям бөлмеңе кіріп отырады,
Дауысың қалған заттарыңды ескейді.
Анаң Зина күліп жүрген секілді,
Жалғыз қалса суретіңді құшақтайды.
Тайквондода бәрін жеңіп жүрдім ғой,
Арманым да аппақ еді бауырым.
Фельдшер болам деген сол балам, жарты жолда қалып кетті,
Ой жаным.
Түркістанға барған соңғы жарысым,
Естелік боп қалды бүгін де.
Сенсіз өткен әр күніміз, қараңғы үйдей сезіледі.
Тихон тайым, сені мәңгі сағынамыз, әжең, атаң, тәтең, көкен,
Төрттеуміз үзімсіз жылаймыз.
Үйдің еркесі болып қалдың, жүректегі жара болып қалдың.
Сен кеткенмен, сенің орның ешқашан толмайды.
Жаның жаннатта болсын, бауырым.
Тихон тайым, сен мәңгі жүректесің.