Saz Ai — Қайраттың үнсіз мұңы

Қайрат болып өмірге жүрдім талай зыннан,
Күнім өтті үмітпенен мұңай қасқан.
Кредит болып қабырғама батты қайғы, жүрек шаршап,
Жаным жүде, үнсіз қалған.
Тірлік үшін таңнан кешке жүгірген мен,
Бақыт деген ағыс тапты бүлінбестен.
Құрғақ уәде көбейгендей айналамда,
Көңілдегі сенімдер де сөгілгендей.
Шаршадым мен, шаршадым мен бәрінен,
Жасырдым ғой көз жасымды жаныммен.
Қайрат болып күліп жүрсем сырт көзге,
Ішімдегі даулымды кім білген?
Шаршадым мен үнсіз қалған түндерден,
Жауап таппай мың сұраққа жүргеннен.
Бір жылы сөз күтіп едім өмірден,
Жүрек неге мұңға толды күн өткен?
Жұмыстан да бітпес ойдан қажып кеттім,
Арманымды арқалаудан талып кеттім.
Келіншегім бір көлемдеп қарағанда,
Жан-жарамның жазыларын бөліппін мен.
Бірақ кейде суып кеткен қабақтардан,
Сағыныштың лебін іздеп адасқан жан.
Үй ішімді, өзімді, өзім бөтен сезіп,
Қанша рет үнсіз ғана жылап қалғам.
Шаршадым мен, шаршадым мен бәрінен,
Жасырдым ғой көз жасымды жаныммен.
Қайрат болып күліп жүрсем сырт көзге,
Ішімдегі даулымды кім білген?
Шаршадым мен үнсіз қалған түндерден,
Жауап таппай мың сұраққа жүргеннен.
Бір жылы сөз күтіп едім өмірден,
Жүрек неге мұңға толды күн өткен?
Бәлкім ертең жарық шығар жолыма,
Бәлкім тағдыр ем табар бір мұңыма.
Бір мейірім мен бір шынайы жан жылу,
Жетіп жатыр шаршаған бұл жаныма.
Шаршадым мен, бірақ әлі құламадым,
Тағдыр қанша сынаса да сынбадым.
Қайрат деген атым бар ғой кеудемде,
Сол үмітпен қара түнді жырладым.
Көз жасымды жасырамын тағы да мен,
Күнім шығар деп қараймын таңымнан.
Бір күн келіп бағытымды табармын, шаршаған жан,
Тыныштықты сағынған.