Saz Ai — Ерланым

Фаризанның жүрегінде мұң болып,
Қалды бүгін үш-бес жара сыр болып.
Ерғали мен Еңіреген отбасы,
Бір күнде-ақ түс көргендей тұр болып.
Ерлан еді үйдің тұңғыш тірегі, әкесінің сырлас досы жүрегі.
Ауырмаған аурухана көрмеген, тағдыр бірақ ерте үзді тілегін.
Мама жан деп келетінен баламай,
Дауысың қалды құлағымда тарамай.
Төрт балаң жаудыреген жанары,
Папам қашан келеді деп қарайды.
Ерланым-ай, асыл еді жүрегің,
Бауырларын ойлап өткен тілегің.
Күнде барып қабіріңе жылаймын,
Сағыныштан сыздап тұр ғой жүрегім.
Елдар Ернұр Сабринаң да сағынады,
Аға деген мейірімің табыла ма әлі?
Бар үмітін арқалаған бауырлар,
Еске алып көздеріне жас салады.
Әжеңде жүр сағыныш пен қамығы,
Сексен екі жасында да налынап.
Ең жақсы көрген немересің сен едің,
Қалды жүрек күн өткен сайын жабығып.
Мама жан деп келетінен баламай,
Дауысың қалды құлағымда тарамай.
Төрт балаңның жаудыреген жанары,
Папам қашан келеді деп қарайды.
Ерланым-ай, асыл еді жүрегің,
Бауырларын ойлап өткен тілегің.
Күнде барып қабіріңе жылаймын,
Сағыныштан сыздап тұр ғой жүрегім.
Мойка жақта күтіп отырдың кезекті,
Кім білген сол сәттердің соңғы екенін.
Телефонға қарап отырып кетіп ең,
Тағдыр бізге қалдырды үнсіз өкініш.
Таң Шолпан мен төрт қолыңның аманы,
Жақсылығың жүректерде жаңғырады.
Жұмақ түрі бұйырсын деп тілейміз,
Асыл ұлдың аты мәңгі қалды ғой.
Мама жан деп келетінен баламай,
Сол сөзіңді сағындым ғой талай.
Жүрегімде мәңгі түрі Ерланым,
Жоқ болсаң да өшпейсің сен жанымай.
Бір ана бар жолымды әлі күтетін,
Бір әке бар сырларымды ұмытпайтын.
Жұмақтарда жолығайық бір күні,
Сол күнге дейін туған сағын жететін.