Saz Ai — Маринам, ай

Жеті арай болып өстік біреуде біз,
Балалықтың бақыты еді күлкі мұңсыз.
Алия, Мадина, Марина, Лаура болып,
Төрт қыз едік тағдыр жазған бір гүл іспеттес.
Нұрлан, Нұржанер, Жан ағам, Жан ашырым,
Бір-бірімізге сүйеу болған бауырым.
Бүгін міне ортамыздан кеткеніңе,
Сағыныштан сыздап тұр ғой жан дүнием.
Маринам, ай, жан сенілім, қайдасың?
Сен ойласам толқып кетер айлашым,
Қырық сегізге жете алмай кеттің ерте,
Қалды бізге сарғайған бір сағынышым.
Маринам, ай, жарқын едің мейірімді,
Жүрегіңде сақтап едің көп ізгілік.
Жанаттан орын берсін Жаратқаным,
Қалды бізге өзің жайлы естелік.
Кішкентайдан жүрегіңді ауыртқан дерт,
Тағдырыңның сынақ еді ауыр келмек.
Бірақ сенің жүзіңдегі нұр жоғалмай,
Айналаңа шашушы едің үміт өрінек.
Мама кетті екі мың он бірінші жылы,
Әке кетті екі мың екінші жылы.
Жетім көңіл жобанышты өзіңнен тапқан,
Сол күндердің жүректе тұр мұңы әлі.
Маринам, ай, жан сенілім, қайдасың?
Сен ойласам толқып кетер айнашым.
Қырық сегізге жете алмай кеттің ерте,
Қалды бізге сарғайған бір сағынышым.
Ержан ағам енді тұрдың аяулы,
Барша жанға сыйлап жүрдің мейірімді.
Нұржан ағаң көмектесіп қасыңда жүрді,
Бауырлықтың көрсетті ғой байлығын.
Көлайша жеңгем уақыттыңды бөліп саған,
Нұқ қолыңды салып жүрді алаңдаған.
Сәулеменен салтанатта жан ашыр боп,
Жақсылығын аямаған әрбір қадам.
Нұрлан ағаң тілеуіңді тілеп өтті,
Қиналғанда демеу болып жүректепті.
Мейірбек шездеңде сені құрмет тұтқан,
Естелігің бәрімізге қымбат текті.
Қлас тастар жүрелідей іске алып,
Сағынышпен көздеріне жасалды.
Айқын деген құрбың сені ұмытпайды,
Естелігің жүректерде сақталып.
Маринам, ай, жан сенілім, асылым-ай,
Өткен күндер көз алдымда жасындай.
Сен кеткенмен жүрегімде тірісің ғой,
Сағынышым мәңгі сені жасырмай.
Маринам, ай, туғам саған әр таңда,
Есіміңді айтамын мен арманға.
Жанат бақта жолығайық бір күні деп, Қолышайық жүрмін Аллаға.