Рустик Акылбеков, Байсел Кадыркулов — Неге

Ерлема, тоқтасаң ба?
Сенде сөзім бар әлі.
Менің саған айтарға сөзім жоқ.
Ортамызда бәрі біткен.
Қадалып қарап тұрмын, сағынып күнді-түнді.
Осылай қинап барады, адасқан мендей күні.
Ұмытам сені, жаным, махаббаттың азабы.
Өзіңді сүйген кезде, алыстап менден қалдың.
Тағы есімде, көп жүрген кештер.
Сүйіп ем аспанды, бақты елестер.
Сағынамын күнде, елесің тереземде.
Ұйықтасам, түсіме де кіріп келдің сезімдерге.
Ұмытам деп қанша рет, өзімді алдасам да.
Құсалық қинай береді, жалғанға байлансам да.
Атыңды өшпес қылып сақтадым жүрегімді.
Елесің дәлел турады, көңілдің бір төрінде.
Қайта кетсем неге?
Жүрегім болды тесік.
Сағындым сені, жаным, қосалқы еді бір-бір.
Алыстап кетсем неге?
Жүрегім болды есік.
Сағындым сені, жаным, қосалқы еді бір-бір.
Жүрегім сеніменен, өзіңдеп ташап келем.
Жүректің түкпірінен, өзіңе орын бергем.
Қаншалап сүйемін деп, мың жолы қайталасам.
Сенің елесің түшкін, суретін қолыма алсам.
Ойлану отырам, қараңғы бір бөлмеде.
Қайғым мұң қаптап кетті, жүректің бір төрінде.
Ойлау болу ұмыту деп, зар болам бекөрігі.
Сезімдей жасыра алмайм, сүйемін бір өмірге.
Қайта кетсем неге?
Жүрегім болды есік.
Сағындым сені, жаным, қосалқы еді бір-бір.
Алыстап кетсем неге?
Жүрегім болды есік.
Сағындым сені, жаным, қосалқы еді бір-бір.