Saz Ai — Қарттар үйіндегі әке

Қолымнан жетектеп еді бала күнім,
Құлатпай өсірген еңді ара күнім.
Бүгін де сол әкем үнсіз отыр,
Қарттар үйі болып қалған тұғырым.
Әке, кешір, кешігіп жеттім саған.
Уақыт өтті, оралмайды артқа заман.
Тірі кезде қадіріңді білмеппін ғой,
Көзден аққан жасым ғана ақтарған.
Терезеден жол қарайды күнде үнсіз,
«Балам келер» деген үміт өлмепті із.
Есіктен әр дыбыс шыққан сайын тұрып,
Қайта отырар келмейтінін білсе де.
Әкем маған өмір бойы қорған болды,
Сұлу күнде жылы үйім орман болды.
Бір бөлмеде жалғыз қалып жылағанын Естігенде жүрегімде арман қалды.
Әке, кешір, кешігіп жеттім саған.
Жан жарасын ешбір сөз емдемеген,
Ата-ананы тірісінде ардақтайық.
Ертеңгі өкініш жүректі өртемеген.
Бұл өмірде бәрі өтеді, бәрі кетер.
Байлық, мансап бір күні қолдан өтер.
Ата-анам аман кезде құшағыңа Жиі барып бір ауыз сөз айтып кетер.
Ешбір үйде жалғыз қалмасын әкелер,
Ешбір ана мұңын ішке жасырмасын.
Перзент болып парызды ұмытпайық,
Жүрегіміз мейірімнен айырылмасын.