Г-жа Зауре Набиевна — Прозрачная ночь

Мүлдіртін, ай нұры өзін, бетінде жүзеді
Желсі бұрлайды, Жастық шақтың сәңейді
Көленке ойнайды, Аққ айының иығында
Жүрегімде жазғы нұрлар жар қырайды
Еінде, бақышынде
Адасып қалған сәтіміз
Суға батқан кезіміз
Дауысын күміз сыңғырда яспан датқан
Әлем түніп тәтті түске
Мал шынып қалғыз бұн