Saz Ai — Ауыл-ай, аңсарым-ай

Ауыл жақтан самал есеп аяу ғана,
Балалықтың ізі қалар санамда.
Өткен күндер жүрекке үн қатады,
Сағыныш боп түндерімде жанады.
Менің атым Адина, ауыл қызы кәдімгі, үш бала боп өстік біз.
Жанымыз бір тағдырлы, Рустам менің Мансұрым,
Інім менің Қорғаным.
Нағаша тәжімнің мейірімі арманым, бір өзіңнан бөлісіп.
Бір жастықта тербелдік, тату-тәтті күндерге,
Балалық пен еркелік.
Аулым-ай, аңсарым-ай, жүрегімде мәңгісің,
Атам менен әжемнің иісі қалған тәрбие сенсің.
Анашымның ақ күні құлағымда жаңғырар,
Сағынғанда көзіме тыныш қана жас тұнар қазір.
Міне, есейдім, отбасым бар жанымда, балаларым шат күлсе,
Бақыт турар бағымда.
Мансұр інім ауылда, түтін түзу түтеткен,
Рустам болса қалада, өмір жолын жетектеп.
Бірақ кейде түндерде көңіл мұңға батады, жоқ,
Бүгінде ортамызда атам-әжем анамды.
Аулым-ай, аңсарым-ай, жүрегімде мәңгісің,
Атам менен әжемнің иісі қалған тәрбие сенсің.
Анашымның ақ күні құлағымда жаңғырар,
Сағынғанда көзіме тыныш қана жас тұнар.
Уақыт бәрін өзгертсе де, өшпейді екен сағыныш,
Жүрегімде тірі әлі балалықтың жарығы.
Рухтарына тағзым етіп, дұға қылам әр таңда,
Себебі олар мәңгі тірі, біздің апа-ғардақтар.
Менің атым Адина, ауыл қызы жүрегімға толы,
Бірақ ішінде әлі де әжем айтқан ертегі, анам айтқан әлдею.