Artash Asatryan — Mek Mek

դու ասես մի վարգա ունես վարդեզում բարձրացված ու բուլում ես անուշ հովի պես:
Շուրջ բոլորս արիքներ են տեսպես արդալվաց, բայց չկա մեկը սիրուն քո պես:
Սերը ինձով ափերից էլ լում է, շատանում է, քեզ մոտ է բերում:
Վա՜յ, վա՜յ, վա՜յ: Մեկ մեկ քո պատկերից կարոտս առնեմ, մեկ մեկ քեզ կարոտած երգիր կսառնեմ:
Խենթ, խենթ, քո ժպիտով ինձ գրավել ես, գուցե քո հայացքին էլ չդիմանամ ես:
Մեկ մեկ քո պատկերից կարոտս առնեմ, մեկ մեկ քեզ կարոտած երգիր կսառնեմ:
Խենթ, խենթ, քո ժպիտով ինձ գրավել ես, գուցե քո հայացքին էլ չդիմանամ ես:
Որքան էլ որ չխոստովանես սերդ ես եմ, մեկ է գիտես իմ սիրտը մտար:
Որքան էլ որ շուրջ բոլորս սիրուն են, տեսնեմ, չկա մեկը հավասար քեզ:
Սերը ինձով ափերից լինում է, շատանում է, քեզ մոտ է բերում: