Мәди Ахметқожа — Жалған Өмір ай

Күздегі күңіренген күнде, Мұң-аямды өкпелеймін кімге?
Келемін сөз аңдамай, Өкініш пе бұл қалай, қалай?
Жеткізбейтін арман-ай, Өтеді өмір жалған-ай, жалған-ай.
Амал бар ма?
Өмір осылай, Сынағына көнесің, Тағдырыңа ересің, ай!
Өтеді сымырай, Жалған өмір-ай...
Көктемгі жадыраған күнге, Мен қашан жетерімді білмей.
Жауын өгіп таңдардай, Жаным мұңды бұлғалай, қалай?
Өтеді өмір жалған-ай, Әуресіне салған-ай, салған-ай.
Амал бар ма?
Өмір осылай, Сынағына көнесің, Тағдырыңа ересің, ай!
Өтеді сымырай, Жалған өмір-ай...
Амал бар ма?
Өмір осылай, Сынағына көнесің, Тағдырыңа ересің, ай!
Өтеді сымырай, Жалған өмір-ай...