VYRMA — Nótt án Sólar

Nóttan sólar myrkrið kemur, eldur deyr en ég stend enn.
Nóttan sólar, himin lokast, vindur kallar nafn mitt enn.
Sólin hverfur bak við fjöll, skugginn leggst á frosna jörð.
Hrafnar þegja, eldar fölna, enginn veit hvað kemur næst.
Ísinn skríður yfir vatn, kaldar rúnir lýsa hátt.
Ég sé nóttina nálgast hægt, en hjarta mitt mun ekki frjósa.
Ég sé myrkrið, ég sé snjó, ég heyri jörðina kalla nú.
Nóttan sólar, myrkrið kemur, eldur deyr en ég stend enn.
Nóttan sólar, himin lokast, vindur kallar nafn mitt enn.
Himbul vetur andar kalt, yfir dal og yfir haf.
Trén beygja sig í stormi, gamli heimur brotnar hægt.
En undir ísnum lifir blóð, undir þögninni lifir rödd.
Þótt að himin gleypi ljósið, mun ég bera eldinn áfram.
Engin sól, engin leið, engin nótt brýtur mig.
Ég er eldur, ég er rödd, ég mun standa þegar allt fellur.
Nóttan sólar, myrkrið kemur, eldur deyr en ég stend enn.
Nóttan sólar, koðinn hlusta, þótt ljós hverfi leyfi ég enn.
Nóttan sólar, nótt án enda, ég ber eldinn inn í stríð.