Sadraddin — Кімде күшік бар

Ей, жігіт, бұл түкі...
Қара, түріне қара да, мазасы болмай тұр.
Мені неғып ояттың?
Неге мені «апшықтың» деп атыр да, маған ше?
Бізге ляппен айтып атыр.
Қарашы, сіздерге көрініп тұр ма сол?
Мен көзбен көріп тұрмын да, сезіп тұрмын, қарашы.
Міне, түрі: «Мені үйге апар» деп тұр.
Енді анандай «ә-ә-ә» дегеннен...
Знаешь,
Мынау уже ұнамай атыр маған машинада качать етіп ше жолда.
Ұнамайды, қара!
Мұны бітсең, негізі, ойнау...
Уже бұл мені жақтырмай тұр уже.
Негізі бұл ойнап, не істеу керек?
Мені жақтырмай тұр.
Ой, ой, жөн.
Үйге апаратын болдық, короче.
Қайтадан үйіне.
Үйге апарып, комнатаға жіберіп, дәу жерге.
Болды, жаным, кеттік.
Үйге апарайын ба?
Апарайын ба үйге?
Мм?
Ой, жөн.
Жүр, тыныш, жаным.
Қарашы, тәтті.
Көзіне қараңдаршы, адамның көзі сияқты.
Итак, взгляд.
Бүйтіп қарайды ғой маған үйде.
«Ә, шулап кеттіңдер» деген сияқты взглядпен ше бүйтіп.
Жақтырмай бүйтіп қарайды.
Қазір анандай болып.
Мазасы болмай атыр.
Бұған дала ұнамайды, әлі ше?
Бұл ұйықтап тұрып, түскі айтап шығу керек қой бұның.
Осыны режиммен жүру керек екенбіз да біз.
Ой, жөн.
Жүр, кеттік, үйге апарамын.
Мақұл ма?
Мақұл ма?
Саяға барамыз, қазір.