Ernar Amandyq, Koba — Sende qalai?

Тағы ұрлап менің ессіз ұйқымды,
Салып та кеттің күйге не түрлі сезімімнің,
Сайқындап етірдің.
Ойламауға да бекіндім.
Бұл не жайт, маған келген тосыннан,
Жүрегің жүр ме әлі қосылмай?
Менде, жаным, дәл өзіңдей осылай, күндерім менің осындай.
Ал менсіз күнің қалай өтуде, қызықсыз күнің артқа кетуде,
Өйткені мен жоқпын ғой қасыңда, үнемі ауыртатын басыңды.
Ал менсіз күнің қалай өтуде, қызықсыз күнің артқа кетуде,
Өйткені мен жоқпын ғой қасыңда, үнемі ауыртатын басыңды.
Күнің өтуде, күнің қалай өтуде,
Айналып басқа жанға сен өзге,
Көшеге шықпайсың-ау мені іздеп.
Кезіктірсе тағдыр екеумізді, не айтар едің сол кезде?
Өзіңнен көр бәрін де дермедің, күреспедің, сынадым,
Жеңбедің.
Айтпа ондай сөзіңе, жоқ сенбедім, одан да қайтып келмегін.
Ал менсіз күнің қалай өтуде, қызықсыз күнің артқа кетуде,
Өйткені мен жоқпын ғой қасыңда, үнемі ауыртатын басыңда.
Ал менсіз күнің қалай өтуде, қызықсыз күнің артқа кетуде,
Өйткені мен жоқпын ғой қасыңда, үнемі ауыртатын басыңда.
Қызықсыз күнгі күнім өтуде, күнің өтуде, күнің өтуде.
Ал менсіз күнің қалай өтуде, қызықсыз күнің артқа кетуде,
Өйткені мен жоқпын ғой қасыңда, үнемі ауыртатын басыңда.
Ал менсіз күнің қалай өтуде, қызықсыз күнің артқа кетуде,
Өйткені мен жоқпын ғой қасыңда, үнемі ауыртатын басыңда.