Isatay — Ai ai

Ай-ай-ай, айналайын, ақылдым-ай-ай-ай, айтшы,
Не ол қайғың мұңай?
Ай-ай-ай, саған қарамайтын күн жылып, жегіп қалады ақырын.
Сені жай ғана сағындым, мынау ауылдардан келеді аруым.
Бәлкім, ақын емеспін, мен жыр жазар,
Бірақ сені ойлап шабытты шақырдым.
Күлесің, шаттанасың, сен ақылдым.
Сен барда не ол, айтшы, қайғың мұң?
Сұлу деген айдың өзі саған қарап шегіп қалады жылым,
Мына қырын.
Ай-ай-ай, айналайын, ақылдым-ай-ай-ай, айтшы,
Не ол қайғың мұңай?
Ай-ай-ай, саған қарамайтын күн жылып, жегіп қалады ақырын.
Ай-ай-ай...
Қиялым жеткен жерге өзім де жетермін.
Саған құлдым жетпес, себеп сенде бітермін.
Жылармын, бәлкім, жымиып тұрып күлермін.
Не болса да, өтіп кетер күндер түнімен мүмкін.
Неге саған оңай болды бәрі көрінген?
Әлде көзіңе сай басқа жігіт көрдің бе?
Солай болса, енді көздеріңе көрінбе, көрінбе.
Ай-ай-ай, айналайын, ақылдым-ай-ай-ай, айтшы,
Не ол қайғың мұңай?
Ай-ай-ай, саған қарамайтын күн жылып, жегіп қалады ақырын.