AdaFlow — Bugünde Böyle Kendi Ritminde

Gölgeler uzarken yollarda yavaş,
Kendi içimde bitti o eski savaş.
Adımlarımda ne acele ne bir iz,
Sanki bütün şehir bugün tertemiz.
Eski bir hırka,
Cebimde boş kağıtlar; içimde susmuş o kocaman ağıtlar.
Yürüyorum işte,
Ufkum alabildiğine geniş; varmak değil mesele,
Sadece bu gidiş.
Kimin ne beklediği artık pek de mühim değil; bakmıyorum vitrinlere,
Başım hiç eğik değil.
Ben kendi kıyıma vuran dalganın peşindeyim,
Uzaklaştıkça kalabalıktan en çok kendimdeyim.
Rüzgârı taktım peşime,
Yüklerim azaldı; şehrin o ağır yükü gerilerde kaldı.
Kendi ritmimdeyim, vitesime en sade; yüreğimde bir huzur,
Sonsuz bir müsaade.
Kimseye ispatım yok,
Kendimle barışığım; karanlığın içinde en çok ben ışığım.
Bir fincan dumanı üstümde hatıra; sığmıyor artık bu hayat tek bir satıra.
Telefonun ucunda bekleyen telaşlar,
Benim dünyamda bugün sessizlikle başlar.
Ceketim omuzda,
Gözlerim gökyüzünde; eski bir tebessüm var bugün yüzümde.
Kırıklar var evet ama her biri bir renk; bu dağınık ruhumla dünya artık denk.
Kimin ne beklediği artık pek de mühim değil; bakmıyorum vitrinlere,
Başım hiç eğik değil.
Ben kendi kıyıma vuran dalganın peşindeyim,
Uzaklaştıkça kalabalıktan en çok kendimdeyim.
Rüzgârı taktım peşime,
Yüklerim azaldı; şehrin o ağır yükü gerilerde kaldı.
Kendi ritmimdeyim, vitesim hep en sade; yüreğimde bir huzur,
Sonsuz bir müsaade.
Kimseye ispatım yok,
Kendimle barışığım; karanlığın içinde en çok ben ışığım.
Zaman aksın gitsin,
Ben o nehirde değilim; eksik kalan her şeye sonsuzdur eğilim.
Yorulunca dururum,
Susunca dinlerim; ben bu hayatın en çok kendisini severim.
Rüzgârı taktım peşime,
Yüklerim azaldı; şehrin o ağır yükü gerilerde kaldı.
Kendi ritmimdeyim, vitesim hep en sade; yüreğimde bir huzur,
Sonsuz bir müsaade.
Kimseye ispatım yok,
Kendimle barışığım; karanlığın içinde en çok ben ışığım.
En çok ben ışığım.
En çok ben ışığım.
Kendi ritmimdeyim.