Saz Ai — Әкесін түсінбей өскен балалар

Бала кезде әкем қатал көрінді, ұрыса да ішінде мер төреді.
Түсінбеді мені деп сырт айналып,
Жүрегінің шаршағанын кім білді?
Таң атпастан жұмысына кететін,
Үндемейтін ішін ешкім сезбеді.
Бізге «Гүлкі, сыйлаймын» деп жүріп ол,
Өз қуанышын баяғында жерледі.
Әкесін түсінбей өскен балалар,
Өмір ұрмай шындықты ұқпай қалар.
Әке деген қабағы қатты адам емес,
Үйінсіз қорғаған қамал олар.
Әкесін түсінбей өскен балалар, кейін ғана бәрін жүрек оғар.
Өкініш пен сағыныш кеш келгенде,
Айталмаған сөздер жанды қуар.
Қолындағы мүйіз болған еңбектен,
Арманы да қалған шығар көп бөтен.
Балаларым адам болсын деген ой,
Мойнындағы ауыр жүктен жеп кеткен.
Біз ренжіп үнсіз кетіп қалғанда, әке ғана терезеге қараған.
«Аман жүрсе болды» деген бір тілек іште қалған,
Бірақ оны кім маңғарған?
Әкесін түсінбей өскен балалар,
Өмір ұрмай шындықты ұқпай қалар.
Әке деген қабағы қатты адам емес,
Үйінсіз қорғаған қамал олар.
Тірі кезде әкені бағалайық, кеш болмасын жүректі аралайық.
Әке барда әлем дөгел сияқты жоғалса, бәрі бос боп қалады.