Али Ахмет — Айтсиш ашығын

Үш Үршік жарған көктем, үш неге ойың келді?
Кеш қол қалды өткен.
Мен сені сүйгенімдей, ол сені сүйе ала ма?
Алаңдап күйгенімдей, қызғанып күйе ала ма?
Жоғалтып алып есің, сені көрсеше ала ма?
Шыныңды айта берші, ол мендей бола ала ма?
Көздеріңнен көрмедім баяғы махаббатты.
Шипа еді сөздерің, емдейтін жарақатты.
Емдеп өзің қайта-қайта жараладың.
Үрлеп шоқты қайтадан, жағалмадым.
Жағалмадым, жақпадым.
Неге солды ерте?
Біз тербеткен гүлдер.
Қатамын кетті қате, солды гүлдер күлде.
Неге солды ерте?
Үршік жарған көктем, үш неге ойың келді?
Кеш қол қалды өткен.
Тыныш па өмірің, қалай бәрі жақсы ма?
Менен басқаның бәрі айналды ма жақсыға?
Айтаны құр бұларың, әлде олар бақсы ма?
Білмеймін кімдерді жинап алдың қасыңа.
Артыңнан жамандайтын, жаныңда күліп алдайтын.
Кімдерге айырбастадың мені?
Қойшы, айт түсіне алмаймын.
Алдыңды жорам алдайтын.
Түнгі шұмқаланың көшесі еске түсірді.
Шығып кеткенді естен, екеуміздің бірге кешкен.
Күндер келмеске кеткен.
Бірақтың бәрі ешпей, баяғы сезім өшкен.
Адамнан шаршаған жүрек ары бері көшкен.
Көшкен.
Неге солды ерте?
Біз тербеткен гүлдер.
Қатамын кетті қате, солды гүлдер күлде.
Неге солды ерте?
Үршік жарған көктем, үш неге ойың келді?
Кеш қол қалды өткен.