IL'HAN — MEKTEP

Снова.
Мықтып, миқтып күйе келді, нәкем қолдан жетіктеп.
Есейдік онмен, солды ажыратып сол бір жерде.
Көйлек-шалбарымды киіп, анам берген үтіктеп,
Сонда қуайым күнделіктегі бағаны реттеу.
Бірақ саған ғашық болатын сезімді мен күтпедім.
Қағаздан жасалған құшағым саған қарай беттеді.
Балалық махаббатым ол кезде әлі зардап шекпеді.
Сондықтан сабақты ісіріп, мен сені зерттедім.
Бізді айырған соңғы қоңырау.
Бізді айырған соңғы қоңырау.
Мектепке сені көру үшін берушім,
Жаныңа сенің үнсіз ғана ерушім.
Соңғы қоңырау соққанша сүйем деп айтам деушім, айтам деушім.
Айта алмай сөзді соңғы жол сақтаған,
Артыңды сенің алфавиттен шарттаған.
Қабырғасына қашап жазып мектепті, үйдеп барам.
Ақыл тоқтатып, таңдарым атып, кезіміз ескерген.
Қарнымыз ашып, сабақтан қашып, баламыз естірген.
Өлең жол жазып, хаттарды тасып, қарамай мезгілге.
Екеуміз емес жай естеліктер екен ғой ескерген.
Биік соңғы вайз, көлдегі аққудай майз.
Қоштасып ал, жаным, күн ертең білмейсің кетеді кім қалай.
Алды да жол талай, жаяулап жорғалай.
Ересек өмірде кім біледі, кездесіп қалармыз бе талай.
Бізді айырған соңғы қоңырау.
Бізді айырған соңғы қоңырау.
Мектепке сені көру үшін берушім,
Жаныңа сенің үнсіз ғана ерушім.
Соңғы қоңырау соққанша сүйем деп айтам деушім, айтам деушім.
Айта алмай сөзді соңғы жол сақтаған,
Артыңды сенің алфавиттен шарттаған.
Қабырғасына қашап жазып мектепті, үйдеп барам.