DLEJ — Vaqtinchalik Shamol

Tog'lar uzoq turar, o'zini baland emas.
Daryolar uzoq oqar, qayerga yetishini aytmas.
Faqat inson qalbi so'rayverar yana va yana: "Nima topish uchun bu yo'ldan yuraman?" Havoga tarqalgan nafas shamolbosh daladan o'tadi,
Hech narsa qoldirmaydi, ortiga qayrilib qaramaydi.
Bulutlar osmon kezadi, hech qayerda to'xtab qolmaydi.
Ushlamoqchi bo'lgan qo'llarda hech narsa qolmaydi,
Bo'sh qolgan qalbga esa butun dunyo sig'adi.
Yashash degani biror narsa qo'shish emas,
Qatlam-qatlam qo'yib ketish yo'lidir.
Bir barg tushsa, o'rmon yana jim bo'ladi.
Bir to'lqin o'tsa, daryo yana tiniqlashadi.
Insonning g'ami ham bundan farq qilmaydi.
Ko'p narsaga ega bo'lish dunyoni keng qilmaydi.
Hech narsa bo'lmaganda esa osmon ko'rinadi.
Tog' ham menman, daryo ham menman,
Oqayotgan nafas ham menman.
Bu keng olam ichida men vaqtincha kelgan shamolman.
Shamol bo'lib, tuproq bo'lib, yana tabiatga qaytib boraman.